Wyszukiwarka łacińskich określeń zawodów, profesji i funkcji spotykanych w dawnych aktach metrykalnych, księgach parafialnych oraz dokumentach historycznych.
Wpisz łacińską nazwę zawodu lub jej fragment.
Uwaga genealogiczna
Łacińskie określenia zawodów występujące w dawnych aktach metrykalnych nie zawsze oznaczają współczesny zawód w ścisłym znaczeniu. Łacina była przez wiele stuleci językiem kancelarii, Kościoła, sądów i administracji.
To samo zajęcie mogło być zapisywane na kilka różnych sposobów. Przykładowo agricola oznacza rolnika lub gospodarza, faber rzemieślnika, a mercator kupca.
Szczególną ostrożność należy zachować przy określeniach, które opisują nie tyle konkretny zawód, ile funkcję lub status społeczny. Dotyczy to między innymi słów villicus, colonus, miles, officialis czy procurator.
Znaczenie łacińskiego terminu może również zmieniać się w zależności od epoki. Słowo miles może oznaczać zwykłego żołnierza, ale w średniowiecznym dokumencie może odnosić się do rycerza.
Podobnie faber jest określeniem bardzo ogólnym. Dopiero dodatkowy człon, np. faber ferrarius, pozwala dokładniej określić zawód jako kowala.
W aktach kościelnych często spotyka się określenia sacerdos, presbyter, parochus, diaconus czy monachus. Ich dokładne znaczenie zależy od rodzaju dokumentu oraz okresu historycznego.
Przy analizie aktu genealogicznego należy brać pod uwagę nie tylko samo łacińskie słowo, ale również jego przypadek, skróty kancelaryjne, kontekst dokumentu, miejscowość, datę oraz pozostałe informacje dotyczące osoby.
Warto pamiętać, że łaciński zapis zawodu nie musi być dosłownym tłumaczeniem tego, jak dana osoba określała swoją profesję w języku codziennym. Był to często kancelaryjny odpowiednik lokalnego określenia zawodu.
Dlatego prezentowane tłumaczenia należy traktować jako pomoc w badaniach genealogicznych. W przypadku nietypowego lub niejednoznacznego zapisu najlepiej analizować cały akt, a nie tylko pojedyncze słowo.
Łacińskie określenia zawodów występujące w dawnych aktach metrykalnych nie zawsze oznaczają współczesny zawód w ścisłym znaczeniu. Łacina była przez wiele stuleci językiem kancelarii, Kościoła, sądów i administracji.
To samo zajęcie mogło być zapisywane na kilka różnych sposobów. Przykładowo agricola oznacza rolnika lub gospodarza, faber rzemieślnika, a mercator kupca.
Szczególną ostrożność należy zachować przy określeniach, które opisują nie tyle konkretny zawód, ile funkcję lub status społeczny. Dotyczy to między innymi słów villicus, colonus, miles, officialis czy procurator.
Znaczenie łacińskiego terminu może również zmieniać się w zależności od epoki. Słowo miles może oznaczać zwykłego żołnierza, ale w średniowiecznym dokumencie może odnosić się do rycerza.
Podobnie faber jest określeniem bardzo ogólnym. Dopiero dodatkowy człon, np. faber ferrarius, pozwala dokładniej określić zawód jako kowala.
W aktach kościelnych często spotyka się określenia sacerdos, presbyter, parochus, diaconus czy monachus. Ich dokładne znaczenie zależy od rodzaju dokumentu oraz okresu historycznego.
Przy analizie aktu genealogicznego należy brać pod uwagę nie tylko samo łacińskie słowo, ale również jego przypadek, skróty kancelaryjne, kontekst dokumentu, miejscowość, datę oraz pozostałe informacje dotyczące osoby.
Warto pamiętać, że łaciński zapis zawodu nie musi być dosłownym tłumaczeniem tego, jak dana osoba określała swoją profesję w języku codziennym. Był to często kancelaryjny odpowiednik lokalnego określenia zawodu.
Dlatego prezentowane tłumaczenia należy traktować jako pomoc w badaniach genealogicznych. W przypadku nietypowego lub niejednoznacznego zapisu najlepiej analizować cały akt, a nie tylko pojedyncze słowo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
To sekcja komentarzy, szanujmy się wzajemnie.